:: وبلاگ مطرود… ::

Network Friends

دل نوشته‏ها ü

گناهکار ü

به‏آئین ü

ابریشم ü

Iranian Idiot ü

مهرواژه ü

رویای بهار ü

Long Life Games ü

نگین شیراز ü

من و سایه‏ام ü

سرزمین تنهایی ü

باران تابستانی ü

وب نوشت ü

میرزا پیکوفسکی ü

وبلاگینا

مطرود . نت

شب‏نویس

نقطه ته خط

از پشت یک سوم

بی‏سرزمین‏تر از باد

نسخه هفدهم

ای هفت سالگی

بی‏بی باران

قرنی از باران

سولی‏لوگ

چند قدم نزدیک‏تر به خدا

یک قلب می‏تپد

ییلاق ذهن

نقطه پایان

آقای وبلاگ

مسافر کوچولو

داریوش کبیر

قوز بالای غوز

شمال از شمال غربی

فردا می‏آید

حسن محمدی اصل

کدخدا عکاس‏باشی

امیدانه‏های امید

از خود به خویش

نیت دریا

تولدی دیگر

سیاه و سپید

ارتفاع صفر

تیک تاک...بوم

نقابی برای خدا

شراب سیاه

در کوچه‏های بی‏قراری

سورئالیست

دل‏نوشته‏ها

چقدر خوب بود اگه

کاهو سکنجبین

نیکولو پاگانینی

گل‏های کاغذی

جمعه شب‏ها بی‏قرارم

دندون یه آدم مرده

بیلی و من

شب بارونی

هیاهوی دلتنگی

از خلیج همیشه فارس

چرت و پرت

شاپرک‏ها

نیمه‏ی پنهان

Hades's Fairy Tales

مریم بانو

مداد سیاه

گل‏شب‏بو

مگه مهمه

کاملا آزاد

انحنای فکر من

معجزه‏ی رنگین کمان

یاداشت‏های یک پزشک

آسمان کوچک

لنگه کفش پاره

تنهای آبی

کایا فرنود

طعم گس خرمالو

نوار چسب

آغاز راه

میلاد احرامپوش

آرش کمانگیر

چلچله شمالی

گل‏های کاغذی

معلمی از بهشت

اوقات من


	May 12, 2008 \| دوشنبه 23 اردیبهشت 1387 Õطعم گس عریانی او که برود، من می‏مانم و طعم گس یک خاطره. او که برود دیگر کسی نیست که از روی طعم تنش حرف دلش را بفهمم. at 2:29 PM \| Comments(20)


	H Home Page @ Guest Book Ì Photo Gallery J About Me * Contact Me


	برای آنکس که ایمان دارد ناممکن وجود ندارد من خود ایمان دارم که عشق یاری‏ام خواهد کرد تا تو را دوست بدارم پس با تو بودن برایم ناممکن نیست برایت دلتنگی‏های عصر جمعه‏ام را می‏فرستم، مثل کلاغ‏های دم غروب هیچ‏جا نیستم، فقط گاهی یکی از پرهایم می‏افتد این دریا گریه‏ی ماهیانی است که در گریه‏هایشان شناورند روزی اگر گریه‏هایشان را فراموش کنند... هر عشق یک ترانه‏ی بیداری است در خاموشی حضورم حرف مرا بفهم یا برای عشق زبانی تازه پیدا کن همیشه نگاهی را باور کن که وقتی از ان دور شدی در انتظارت بماند قشنگ‏ترین لحظه‏هایم را با سخت‏ترین دقایق‏ات عوض می‏کنم سرمشق‏های آب بابا یادمان رفت رسم نوشتن با قلم‏ها یادمان رفت شعر خدای مهربان را حفظ کردیم امّا خدای مهربان را یادمان رفت آدمیزاد هرچه انسان‏تر می‏شود چشم به راه تر می‏شود این حقیقت زیبایی است که همواره می‏درخشد می‏توانم کنار تو باشم و باز بی آواز از کنار این همه همهمه بگذرم فکر می‏کردم تو را دیدم یک تولد، یک شروع در غروب آشنایی دلم لب می‏خواهد لب‏هایت را به من بده می‏خواهم آنها را بشکافم و درونشان کلماتی بریزم که محتاج شنیدنشان هستم از لب‏های تو


	وبلاگستان بیمار، توهم تا واقعیت لایحه‏ی حمایت از ش.هوترانی Moon مینیمال No Important عشق واقعی مافیای وبلاگستان بیمار فارسی هوا که بارانی می‏شود بت عاشق یک مرد نبود God Is Here خدایی از برره


	August 2008 July 2008 June 2008 May 2008 April 2008 March 2008 February 2008 January 2008 December 2007 November 2007 October 2007 September 2007 August 2007 July 2007 June 2007 May 2007 April 2007 March 2007 February 2007 January 2007 December 2006 November 2006 October 2006 September 2006 August 2006 July 2006 June 2006 May 2006 April 2006 March 2006 February 2006 January 2006 December 2005 November 2005 October 2005 September 2005 August 2005 July 2005 June 2005 May 2005 April 2005 March 2005 February 2005 January 2005 December 2004 November 2004 October 2004 September 2004 August 2004 July 2004 June 2004 May 2004 April 2004 March 2004 February 2004 January 2004 December 2003